دیدار با رویا / تو ديگر آرزوى يك شهر نيستى داماش؛ بجنگ براى رشت، براى داماش…

تو دیگر آرزوی یک شهر نیستی. پیشینیانت هرچه کرده اند بماند. هیچکدام به اندازه تو زیبا نبودند. حالا به میدان نبرد با غولها رسیده ای و چه باک اگر هر اتفاقی در پایان این جنگ بیفتد. اگر شکست بخوری، نشکسته ای. قد کشیده ای. اثبات شده ای. حتی اگر درهای قلعه اصلی را، در آستانه فتح، به رویت بسته باشند. اما امان از آن دم که برده باشی. این خود اتفاق است. خود رستاخیز، خود ظهور اعجاز. آنجا که رقیب مهیب، زانو بزند، تو تعریف تازه شگفتی خواهی بود. نه اینکه تا همینجا نیستی، اما اگر برده باشی، میتوان در قاموس فوتبال ایران و حتی دنیا، مقابل واژه شگفتی، نوشت : داماش.
این نبرد، شاید در دنیای واقع، تقابل فزونی و کاستی باشد، اما در ضمیر ناخودآگاه، دیدار با رویاست. و چه انگیزه ای بالاتر که در این رویارویی، ۹۰دقیقه، دست کم، فرصت تحقق معجزه وجود دارد. که شکستن بی معناست حتی اگر شکست خورده باشی.
تو دیگر آرزوی یک شهر نیستی. از همین حالا، خاطره شیرینی هستی که هوادارانت، سالها بعد، آن را همچون حماسه ای، برای آیندگان خود تعریف خواهند کرد. بجنگ تا پایان بندی این حماسه، از آنچه در ذهن ها میگذرد، جذاب تر باشد. بجنگ برای رشت، برای داماش

به قلم: دكتر عليرضا مؤيدى فر